Bitterzoete Pracht

In my latest real post, I talked about a text that I had written, well , I’m working on the English translation, but will already put it on here in the Dutch version, so Belgian readers, you get to read it first -yay!-.
English -speaking persons, sorry, but I’m working on it! It ‘ll be finished soon!

So for the people that are able to already read it, I hope you’ll enjoy reading it!

Het liedje “I love the way you lie” van Rihanna en Eminem speelde op de achtergrond. “Toepasselijk…” Dacht Alenia droog. Dorian en zij hadden net alweer één van hun alom gekende ruzies gehad. Tot hij woedend het huis uit was gestormd , na nog eens hard de voordeur dicht te hebben geslagen. En alweer was het om één of andere stomme reden. Hij met zijn stomme jaloezie ook altijd…

Na school had ze wat staan praten met een klasgenoot van haar nieuwe klas waar ze erg goed mee overweg kan. En ja, het was een jongen. Derek was haar net een knuffel aan het geven omdat ze een zware dag had gehad op school, toen een woeste Dorian op hen beiden af kwam gestormd. Hij mepte Derek recht op zijn linkerwang met zijn gebalde vuist.

“Dorian, what the fuck doe je nu weer?!” had ze gegild. Maar het hielp niets. Hij was door het lint aan het gaan, en bleef maar kloppen op Derek. “Dorian!” Gilde ze op de top van haar stem. Ze sprong op hem, probeerde hem van Derek af te sleuren, maar ze was niet sterk genoeg. Toch bleef ze proberen. Tot ze ineens zelf een klap van Dorian kreeg. “blijf van me af, slet!” De klap kwam zo hard aan dat ze op de grond viel, hard. Haar hoofd raakte de grond met een enorme klap en ze verloor het bewustzijn.

Het volgende dat ze zich herinnerde was dat ze wakker was geworden in een wit ziekenhuisbed, ze had geen idee hoe ze daar geraakt was, of wat er voordien was gebeurd. Ze keek rond, en zag Dorian staan. Hij stond aan het raam , met zijn rug naar haar toe.

Haar mond voelde kurkdroog, haar keel als schuurpapier, maar toch probeerde ze te spreken.

“Dorian…” kon ze net uitbrengen, meer lukte niet.

Hij draaide zich om en glimlachte naar haar terwijl hij op het bed toestapte. “Kijk nu eens wie er wakker geworden is” Hij streelde liefdevol haar haren. Ze was nog steeds in de war en had nog altijd geen idee wat er gebeurd was. “Dorian… wat is er gebeurd? Ik…” bracht ze moeizaam uit. Hij legde een vinger op haar lippen. “Ssshttt, nog niet te veel praten. Je bent nog erg zwak. Je hebt een ongelukje gehad. Je bent uitgegleden en gevallen, het was best een lelijke val. Maar je bent ok nu, alles komt goed.” Hij kustte haar voorhoofd. “Het doet pijn” mompelde ze. “Ik weet het schatje, ik weet het.” Hij kwam naast haar op het bed zitten, voorzichtig om haar niet nog meer last te bezorgen of haar pijn te doen. “Rust nog maar wat, ik ben bij je, alles is ok.” Gerustgesteld door deze gedachte sloot ze haar ogen en zonk weg in een heerlijk diepe slaap.

De volgende dag mocht ze al naar huis. Haar status was verbeterd, en haar wonden zouden wel genezen. Ze had wel een lichte hersenschudding en zou dus nog wat hoofdpijn ondervinden, ook moest ze een paar dagen in een donkere ruimte verblijven en fel licht vermijden. Ze kon zich ook nog altijd niets van die dag herinneren.

Dorian behandelde haar als een prinses. Hij was lief, attent en zorgzaam, dat was ze niet gewoon van hem.

Het waren een paar heerlijke dagen. En ze waren terug even verliefd als toen ze elkaar drie jaar voordien hadden leren kennen. Ze waren het ultieme koppel geweest. Helaas was er sindsdien veel veranderd. De laatste twee en een half jaar maakten ze vrijwel constant ruzie, hij had haar al meermaals bedrogen, hij loog, was agressief, … Hun ruzies waren altijd enorm intens, en er sneuvelden meestal heel wat spullen in the heat of the moment. Ze had al immens veel gehuild omwille van hem. Ook had ze al een paar keer haar spullen gepakt en had ze met haar koffers klaargestaan om hem te verlaten en weg te gaan. Maar ze had het nooit over haar hart gekregen.

Ze hield van hem. Ondanks alle ruzies, alle gevechten, alle verwijten, alle leugens, … hield ze van hem. Immens veel. Hij was na al die tijd nog altijd de enige voor haar. En zij voor hem. Dat wist ze.

Haar toestand verbeterde snel, haar wonden waren genezen, en de hersenschudding was ook in orde gekomen.

Ze waren een weekendje met hun tweetjes naar zee geweest. Het was hemels geweest. Gezellig over de dijk wandelen, een beetje shoppen, lekker eten, …

En toen gebeurde het.

Dorian zat in de woonkamer en had de radio opgezet, het liedje “I love the way you lie” van Eminem en Rihanna speelde. Onbewust luisterde ze naar de tekst en ineens zag ze beelden voor haar, alsof er iets in haar ontwaakt was. Iets wat ze een tijdje vergeten was geweest. Ze zag Dorian die op Derek klopte, zij die hem tegen probeerde te houden, maar een klap van hem kreeg waardoor ze hard op de grond belandde. Ze wist het weer. Alles kwam terug.

Ze gooide een schoen naar hem. Hij schrok op “Mens, wat bezielt je ineens?!” “Jij was het!” schreeuwde ze,”jij hebt mij in het ziekenhuis laten belanden! Jij vuile klootzak! Je hebt mij geslagen! Het was jij!” Ze was woest. Gooide met alles dat ze tegen kwam terwijl ze schreeuwde. Schoenen, borden, stoelen, alles moest er aan geloven.

“Je bent gek!” schreeuwde hij terug terwijl hij een bord dat in zijn richting zoefde probeerde te ontwijken. “Hoe kon je, Dorian?! HOE KON JE?!”

“Het was godverdomme je eigen schuld! Mij zo openlijk staan te bedriegen met die smeerlap! Vuile hoer!”  “Derek is gewoon een vriend uit mijn klas! We knuffelden gewoon!” “Knuffelen heh? Zo zag het er anders niet uit hoor! Sloerie!” “Je bent gewoon gek!” Haar stem klonk lichtjes hees van al het schreeuwen.

Zijn ogen werden donker, en schoten vuur. Hij werd rood van woede. “Ik ben gek?” Vroeg hij ijzig kalm. Het maakte haar bang. “Ik ben gek?!” zei hij weer, deze keer wat harder. Kouder. Razend.

Hij draaide zich om en ze kon niet zien wat hij deed.

Ze had een stapje achteruit gezet, omdat ze een slecht voorgevoel had.

Ze hoorde hem rommelen in de schuiven. Hij was op zoek naar iets. Alenia begon te panikeren. Waarom zei hij niets meer? Wat zocht hij?

Het moeten maar een paar minuten geweest zijn, maar voor haar had het wel een eeuwigheid geleken.

Hij draaide zich terug naar haar, keek haar strak aan. Een gezicht vertrokken van woede. Ijzig kalm aan de buitenkant, maar ongetwijfeld aan het koken van woede binnenin.

Hij grijnsde, en liet haar zijn handen zien.

Geschokt keek ze naar zijn linkerhand. Hij had zijn boksbeugel met stalen pinnen aan.

Ze wist niet eens dat hij die nog steeds had. Vroeger had hij menig man het ziekenhuis in geklopt met die boksbeugel.

Haar ogen werden groot van angst. Haar hart begon sneller te slaan. Ze begon te panikeren.

“Dorian.. wat ga je doen?” vroeg ze zacht, bang.

Zijn grijns werd breder. “Ik ga jou een lesje in gehoorzaamheid en trouw leren liefste schat, want blijkbaar is het al te lang geleden.” hij zei dit terwijl hij traag maar zeker op haar afstapte.

Ze kon niet meer spreken uit angst. Haar keel zat dicht. Maar als ze zou kunnen, zou ze schreeuwen. Als haar spieren mee zouden willen werken zou ze rennen, en maken dat ze daar weg was. Vluchten.

Maar alles zat vast. Zij zat vast.

En dus bleef ze staan. Geblokkeerd door angst.

Hij stond ondertussen vlak voor haar, ze voelde zijn adem in haar gezicht.

“alsje..” begon ze zacht te zeggen, toen ze bruut het zwijgen werd opgelegd door een harde klap recht in haar gezicht.

Ze voelde de stalen pinnen hard tegen haar kaak. Ze hoorde haar kaakbeen kraken, voelde de pinnen haar huid doordringen.

Ze belandde op de grond, en een plas bloed stroomde uit haar mond. Haar hele gezicht trok samen van de pijn.

Hij boog zich over haar, keek even recht in haar ogen en spuwde in haar gezicht.

“Dit is een lesje dat je niet snel zult vergeten.” En zijn vuist sloeg terug op haar gezicht. Ze kon de tel niet bijhouden, en had ook te veel pijn om zelfs nog maar de moeite te doen. Ze probeerde haar gezicht te beschermen met haar handen maar niets hielp. Ze sloot haar ogen en hete tranen liepen over haar wangen.

Het leek wel een eeuwigheid te duren. Zijn vuist bleef maar inbeuken op haar gezicht, haar maag, haar zij…

Toen ze uiteindelijk haar ogen weer open deed was hij gestopt en zag ze hoe hij op haar neerkeek.

Zijn gezicht bestond uit een mix van razende, brandende woede

en verdriet.

Zoute tranen liepen over zijn verhitte wangen.

Het enige dat zij kon voelen was de pijn van de klap. Het bloed dat langs haar slapen haar hoofd af liep.

Plots veranderde er iets in zijn gezichtsuitdrukking, het leek zachter te worden. Hij keek op haar neer, liefdevol, bijna meelevend nu. “Het spijt me, echt. Dat moet je geloven. Maar als ik je niet kan hebben, dan zal niemand je hebben.”

Hij rees zijn vuist met de boksbeugel, ze wou nog iets zeggen maar was te zwak. Het laatste dat ze zag was zijn vuist, toen werd alles zwart…

Image

Advertisements

3 thoughts on “Bitterzoete Pracht

Feel Free To Leave A Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s