October Memories

Hey Guys!

So here’s the thing : I’m in a writing contest again, this time, you have to send a text or poem talking about desire, childhood memories, bittersweet romances ,… and if it’s good, a singer/songwriter will put it on music. And of course, I’m competing. I already send one text (the one called “Start of a fairytale” and these is one of the other texts. Let me know if you guys like it or not!

Although I might need to tell you, that once again it’s a text written in Dutch. So sorry for the English speaking people on here, but I’m working on an English text as well. Hoping to finish it soon.

October Memories 

Het was een koude Oktoberdag. Traag, half slenterend als het ware, wandelde ze door hoopjes bladeren die reeds van de bomen gerukt waren door de koude wind die al een tijdje door het land ging. De koude drong door haar jas door en ze rilde, terwijl ze haar kraag wat rechter trok, haar sjaal wat meer aansloot om haar hals en haar kin wegstopte in haar kraag. Wat was het toch verdomd koud. En zulk triestig weer.

Streepjes regen streelden haar wang terwijl ze haar weg vervolgde.  Het bospad had zwaar geleden onder de massale regen die de voorbije dagen als bakken uit de lucht was gevallen. Ze moest hier en daar haar evenwicht zien te bewaren terwijl ze een modderplas overstak, of een sprongetje moest wagen. Het was ijskoud, nat en de lucht was grauw, en toch maakte het springen over plassen haar vrolijk. Het deed haar terug denken aan haar jeugd. Aan het vrolijke kind dat ze was. Aan de leuke dingen uit haar jeugd. De simpele dingen.

De vreugde die het springen over plassen je bracht. Of nog beter, wanneer je kei hard door een plas fietste –het liefst zo’n hele grote die je echt niet kunt ontwijken- en dan je voeten van de pedalen haalde om ze op de buis van je fiets te plaatsen. Het prettige gevoel dat je kreeg wanneer je druppels rond je voeten op zag springen, wetende dat ze je niet zouden raken. Die herinnering deed haar prompt terug aan haar lagere school denken. Haar kleine buurtschooltje vlakbij het bos. Het is waar wat ze zeggen, achteraf bekeken is je schoolperiode de mooiste periode van je leven. Al was het op de moment zelf vooral een nachtmerrie voor haar. De pesterijen van de lagere school (en een deeltje middelbaar) lagen nog vers in het geheugen en waren zeker nog niet vergeten.

En toch… het zorgeloos spelen met vriendjes. Dingen als ‘Veel buiten in de zon spelen!’ op moeten schrijven als ‘huiswerk’, de spelletjes die ze speelden vlak voor de vakanties , met de hele klas. De uitstapjes die ze deden –waar iedereen altijd een heel schooljaar lang naar uit keek- , en niet te vergeten de laatste schooldag. Na de misviering terug te voet naar school gaan met de hele school, ingedeeld per klas om dan : ijsjes te eten! Hét hoogtepunt van het jaar. Hoewel ze helemaal niet gek is op ijs, was het toch altijd iets om naar uit te kijken.

Haar herinneringen bleven komen bij iedere stap die ze zette in de zompige aarde van het bos.

Het middelbaar. Het eerste middelbaar. Haar eerste schooldag. Ze had een hele nacht niet kunnen slapen van de zenuwen, gelukkiglijk kende ze al een paar mensen in haar klas, omdat het klasgenootjes van de lagere school waren. De eerste kennismaking met de nieuwe leerkrachten, de nieuwe manier van les krijgen –voor ieder vak een andere leerkracht, stel je voor!- en haar eerste grote liefde –natuurlijk had ze in de lagere school al een liefje gehad, maar dat was niet echt serieus-. Maar nu … ja, nu had ze zeker weten vlinders in haar buik.

Alles was nieuw, spannend, avontuurlijk, magisch bijna.

Terwijl de jaren verstreken , werd soms pijnlijk duidelijk dat de middelbare school niet altijd leuk was. Haar hart werd meermaals gebroken, ze kreeg terug te maken met pesterijen, haar punten op school waren niet altijd even goed en ze moest een jaar dubbelen en daardoor van school veranderen.

De verandering naar haar tweede middelbare school bleek een uitstekende keuze te zijn geweest, want op de moment zelf, en zelfs nu – twee jaar nadat ze afgestudeerd was- kon ze nog zeggen dat ze er de tijd van haar leven had gehad. De reizen naar Londen en Amsterdam zal ze nooit vergeten.

Al geld dat voor haar eerste secundaire school ook wel, de Engeland reis, toen ze opgedeeld werden in groepjes en gedurende drie dagen bij een Engels gezin verbleven. Schatten van mensen waar ze nu, zoveel jaren later, nog contact mee had.

Het waren unieke ervaringen geweest. En niemand kon haar dat nog afnemen.

Terwijl deze –en meer- herinneringen door haar gedachten raasden was er een grote , bijna kinderlijke glimlach op haar gezicht verschenen.

Ze huppelde over het bospad terwijl de zon eindelijk door de wolken had zien te breken.

De lucht klaarde op en ze lachte in zichzelf.

Eigenlijk mistte ze die tijd best wel, jong en onbezorgd zijn.

Je geen zorgen moeten maken over geld, werk, studies, …

Maar je kan niet altijd kind blijven, of wel?

Neuriënd huppelde ze het bos uit.

Oh jawel, hoe oud ze ook zal worden, welk werk ze later ook zou hebben, diep vanbinnen zou ze altijd dat kleine meisje blijven.

Image

Advertisements

Feel Free To Leave A Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s