Realistische Fantasie (Realistic Fantasy)

This is a poem I once wrote, it’s a sonnet. Or at least that’s what it’s supposed to be. It’s written in Dutch (my mother tongue) and therefore can’t be translated to English, as it would kind of ruin the poem. I wrote it when I was about 17 years old and no one has ever read this before. Until now. I hope you like it.

 

Voorbij de muren, voorbij de deuren 

vind zij rust.

In haar wereld die op fantasie berust,

die haar op kan beuren.

 

Wanneer de realiteit tegenzit,

vlucht ze naar daar.

Niemand weet precies waar.

Men weet enkel dit.

 

Zie haar daar lopen.

Met opgeheven hoofd,

opdat iedereen haar kan aanschouwen.

 

Want dit kan men wel als een teken beschouwen.

Zij laat zien dat ze nog gelooft,

en dat ze nog durft hopen.

 

Voorbij de muren, voorbij de deuren

vind zij rust.

In haar wereld die op fantasie berust,

die haar op kan beuren.

 

Langzaam laat zij haar door het leven sleuren,

haar pijn die wordt gesust,

wanneer zij door de fantasie wordt gekust.

Betoverd door wonderlijke kleuren.

 

Zie haar daar lopen,

met opgeheven hoofd,

opdat iedereen haar kan aanschouwen.

 

Dit gedicht gaat over gepest worden. Over hoe slecht het je laat voelen , zo erg, dat je soms vlucht in een fantasie wereld waar alles beter is, aangenamer. Het gaat ook over hoe je droomt van je te verzetten tegen de pestkoppen, door met opgeheven hoofd rond te lopen, en hun te laten zien dat ze je niet zomaar klein krijgen. Hoe je je kunt verzetten. En uiteindelijk, over hoe dit al dan niet lukt. Het ligt mij erg nauw aan het hart aangezien ik mijn deel van pesterijen ook ruim gehad heb in mijn lagere en middelbare school carrière. Het is een boodschap van mij.

Pesten is verkeerd. En als je gepest wordt moet je je daar niet voor schamen. Het ligt NIET, ik herhaal NIEt aan jou. Mensen zullen altijd wel iets vinden om commentaar op te geven, of opmerkingen over te maken. Van je haarkleur, tot je kledij , muzieksmaak, vrienden, … Wees trots op wie je bent, en laat je niet doen. Die tijd van pesterijen blijft ook niet eeuwig duren. Dus kop op. Flink zijn, sterk zijn. En als het even écht niet meer gaat, zijn er steeds genoeg mensen bij wie je terecht kunt om even je hart te luchten of bij uit te huilen. Ouders, familie, vrienden, CLB (ja, die mensen zijn echt fantastisch, al zien veel studenten hen als een soort van schoolpsychologen/therapeuten. Je hebt echt veel aan die mensen, geloof me. )

Dus geef niet op. En wees trots op wie je bent, want ik ben er zeker van dat je prachtig bent, op je eigen unieke manier. 

 

Advertisements

Feel Free To Leave A Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s